Cześć.

Dziwna chęć mnie naszła na tę notkę. Muzyka włączona (Shakin’ Dudi – Au sza la la la, sprawdźcie to przy okazji, niezłe), rękawy bluzy podwinięte, blizna na lewej dłoni, zmęczone oczy, lekko zaokrąglony brzuszek, ciut mocniej bijące serce, język sparzony gorącą herbatą już od kilku godzin, samoczynnie podrygująca noga, pociągający co jakiś czas nos (przeklęta choroba), dłonie stukające rytmicznie w klawiaturę, wypisując tekst, który własnie widzicie, od czasu do czasu robiąc sobie przerwę i pocierając brodę. (Teraz leci Caramell – Caramelldansen.) Swoją drogą, dziwna to sprawa z tą nogą. Podryguje bez przerwy. Starałem się owo zjawisko opanować. Ale to już tak weszło w rytm mojego życia, że kiedy tylko siądę na krześle/czymkolwiek, zaczynam nią poruszać, przeważnie zupełnie bez świadomości. Kiedy o tym pomyślę, zaczyna mnie to irytować. Ale co poradzić? To jak tykanie wskazówki sekundowej w zegarze. Jeśli ma noga nie podryguje, jeśli choć na chwilę zatrzymam ten skrzętnie pracujący mechanizm, okropnie cierpnę pod kolanem. Niekiedy odnoszę wrażenie, że choćby się waliło i paliło, mięśnie pracowałyby dalej. Czegokolwiek nie robię, to się dzieje. Ciągle się powtarza. Dotychczas aż tak o tym nie myślałem, ale zgarbiony, oparty łokciami na biurku przy monitorze, koło połyskującej lampki, totalnie znudzony, zostałem przygnieciony tą refleksją. Dobrze, że właśnie powstał ten blogasek, mogłem wylać tu swoje żale, to całkiem miłe uczucie.